Zoals bij die hoogbejaarde man, Georges, die zijn levenslange onbaatzuchtige liefde verklaard had aan zijn even bejaarde vrouw Anna, die op een dag tijdens het heerlijke dagelijks ontbijt plots verlamd van haar stoel viel, waarna hij haar dagelijks als in een innige omhelzing sleurde van stoel naar WC en van WC naar bed en terug. Zijn onbaatzuchtige amour voor Anna deed hem boven zichzelf uitstijgen. Hij klaagde niet, vond zichzelf niet zielig, huilde niet, hield zichzelf in de hand, herschikte de dagelijkse dingen van zijn leven. Als zij het uitriep van de pijn, streelde hij zachtjes haar hand totdat de pijn was weggeëbd. Totdat, ja totdat … hij haar met een forse klap verloste uit haar lijden. Amour et Tristesse, ze lopen in elkaar over, het ene volgt uit het andere.

Nu dacht ik tijdens het opschrijven van die miserie om, gezien mijn gebrek aan schrijvenswaardige slechte dagen, zo’n dag te verzinnen. Een dag die niet slechter kon uitpakken, maar wel met een happy end, niet bij een masseuse, mocht iemand dit verwachten. Nu hoor ik je denken, dat ’verzinnen’ doen toch alle zichzelf respecterende schrijvers, en daar heb je gelijk in. Deze keer had ik echter geen tranentrekkende amour fatale voor de fijnproevers voor ogen, maar iets voor een andere groep, een grotere groep, de ratelaars van X.

Ik pakte mijn smartphone en liep naar een slager, een echte slager met karkassen op zijn hakblok en een bloederig schort om zijn hals geknoopt. Ik wilde een mooi stukje onherkenbaar karkas, niet te groot en niet te klein. De slager was meteen om toen ik hem mijn verhaal opdiste. Voortaan zou het verder door het leven gaan als het karkas van mijn schoothondje, dat ongemerkt zijn vrijheid had opgezocht. Die stoute sloeber van me had het met zijn jonge hondenleven moeten bekopen. Met huid en haar was het arme dier door een wolf verslonden. Wat overbleef was een bloederig karkas van afgekloven ribben. Wil je er nog wat ingewanden bij, had de slager gevraagd. Nee, dank je, het moet netjes blijven. We mogen Elon Musk niet tegen de haren instrijken. Thuis kreeg het karkas op de foto het mooi harig kopje van mijn poedel. Ik kon niet wachten om mijn trieste dag wereldkundig te maken.

De afbeelding van de bloederige resten van het hondenkarkas op X, met het onderschrift ’mijn arme poedel opgepeuzeld door een wolf’, bleek een schot in de roos. In een mum van tijd betuigden wel duizend ratelaars hun medeleven met mijn jammerlijke verlies, en wilden de jacht op het bloeddorstig beest openen. Waar is het gebeurd en wanneer, vroegen ze zich af in koor. Een van hen, kennelijk een rouwconsulent, spoorde de anderen aan om collectief het hondje te herdenken bij waxinelichtjes op de plaats delict. Maar de jagers hadden buiten de waard gerekend. Op hun beurt werden ze als dierenbeulen aan de X-schandpaal genageld. Een blinde dame deed er nog een schepje bovenop met haar aandoenlijke verhaal over de slechtste dag van haar leven. Niet de dag toen ze blind geworden was, wat een normaal mens zou denken, maar de dag toen een wolf vanuit het niets was komen opdagen en haar brave blindengeleidehond, die geen vlieg kwaad deed, had aangevallen, waarna ze met haar blindenstok het beest ternauwernood had kunnen verjagen voordat het een poot van haar hond had afgebeten. Meteen vroeg een geleerde zich af hoe een blinde vrouw het verschil tussen een hond en een wolf kon zien, waarna een amateurfilosoof er meteen aan toevoegde dat sommige mensen als wolven het niet kunnen laten om een ander een poot uit te draaien. Waarop een antiroyalist aanvulde dat prins Bernhard ook graag op neushoorns joeg en de hoorns zowaar als trofee in de nieuwe woonst van de koning hangen, waarop de republikeinen hun kans schoon zagen om een mars tegen de koning op te zetten, en een ware hetze in het land ontketenden. Het X-huis was te klein voor woorden, dit alles veroorzaakt op mijn trieste dag waarop mijn onfortuinlijk hondje door een boze wolf was opgegeten en ik een foto van zijn kadaver op X had geplaatst. Mijn slechtste dag kon niet meer stuk.

Voldaan leunde ik languit in mijn stoel, dankte de ratelaars voor hun medeleven onder het zachtjes aaien van mijn poedel door zijn krullige witte vacht. Hij had geen idee waaraan hij die vette kluif van de slager had verdiend.