Onder hun vormeloze witte gewaden van lakens, verborgen als gedrochten die nog in hun geboortevliezen schuil gaan, bewust van hun geheimzinnigheid, geven ze hun geheim niet prijs totdat in één ruk de vliezen van hun lijf getrokken worden voor hun zoveelste wedergeboorte. Waarna de vliezen als vlaggen te drogen hangen om terug te keren tot het witte gewaad dat ze waren om daarna het eerder verborgene opnieuw te verbergen. Het hoort bij de cyclus van aankomst en vertrek, van komen en gaan, van ontpoppen en cocoonen, van uitpakken en inpakken, de vlag hijsen en de vlag strijken. Bij sommige families op vakantie was het in de vijftiger jaren de gewoonte om als vader aankwam de vlag in top te hijsen. 'Hij is er weer' zeiden we dan als nieuwsgierige buren op vakantie zoals zij. 'Wat een vader moet dat niet zijn' dachten we toen, kleine jochies die we waren. Welke vader verdient zo'n eerbetoon? Eenmaal de vlag gestreken overviel de buren een soort neerslachtigheid die op ons oversloeg als een vochtige dweil. Er was een gemis, een tekort. 'Hij is weer weg' mompelden we dan met een zekere onverklaarbare teleurstelling. Nu verbergen witte gewaden van lakens stoelen en banken op ons balkon als vormeloze hopen vlaggen ten teken van onze afwezigheid.