Twee witte strepen in het namiddags zwerk. Eén heel lange streep, tientallen kilometers lang. Als ik er vanaf de grond naar kijk straalt haar stilte hoog in de lucht een merkwaardige rust uit. Onwillekeurig zie ik de onzichtbare etende, lezende, naar een film kijkende, naar muziek luisterende, werkende, kwebbelende of simpelweg duttende mensen die in alle rust van start naar finish gebracht worden. Nog acht uur duurt de reis. De tweede streep nadert de eerste vervaarlijk dicht. Haar schurkachtige stuurman achter een beeldscherm grinnikt. De streep zal haar doel raken. Een helle flits doet hem juichen. Het regent puin, koffers en lichamen die met een doffe knal op de grond vallen. Sommigen zijn nog wonderbaarlijk heel nadat ze uit het vliegtuig zijn gekatapulteerd vliegend in het diepvries koude luchtledige.

Vandaag opnieuw twee witte strepen hoog in de lucht. Twee witte strepen, nu getrokken door logge grijze vrachtvliegtuigen, dezelfde mensen in hun ruim, zonder film, zonder boek, zonder knuffel, zonder teddybeer, zonder iPod, zonder dienblad. Hun laatste vliegreis in een kist terug naar huis. Weg van de respectloze schurken, die knuffels als trofeeën in de lucht houden. Weg van de kalasjnikovs. Weg van het verwrongen schroot. Weg van het hallucinante slagveld. Weg van de oorlog. Weg van de rechteloosheid. Weg van de anarchie. Terug veilig thuis. Terug in het land dat je in diepe rouw met grote eer ontvangt met een lang wapperend lint van zwarte corbillards.