De dag waarop je de zon bijna kon aanraken (perihelion)
Nieuwjaarsdag heeft erg veel weg van een day after. Wie herinnert zich niet de leegte na het voor de laatste keer dichttrekken van de voordeur nadat de verhuizers met je inboedel vertrokken zijn en je als afscheid de deurkruk iets langer vasthield dan gewoonlijk. Dezelfde leegte als na een one-night-stand bij het verlaten van het huis waar je zonet nog met zijn tweeën gearmd ingetrokken was en enkele uren later alleen verliet, kraag omhoog, de kou in. Of het nu Londen was, Avignon of Lapland waar we de voorgaande jaren de deur van het jaar achter ons dichttrokken, buiten heerste steeds weer die beklemmende stilte van het ongewisse. De stilte van de late feestneus die een zwerfblikje voor zich wegschopt tegen een met graffiti besmeurd rolluik waarna het ratelend in de goot belandt en voor goed verdwijnt in de hongerige mond van een vroege veegmachine. Deze keer kunnen we geen kant meer op. Pleinen en straten zijn uitgestorven onder hun lusteloze feestverlichting die zich krampachtig vasthoudt aan haar met stroom gevulde levensader. Kerstmarkten verpieteren in volgepropte opslaghallen met overtollige overschotten aan prullaria. Stadsbussen rijden doelloos rondjes langs lege haltes. Terrasstoelen staan onder grijze dekzeilen met touwen om hun nek opgestapeld voor gesloten horecadeuren, daarachter dichtgeklapte zonneschermen als donkere boerka's aan een kapstok. Zieltogende kerstbomen deinen mee met de ijskoude wind onder het juk van verstikkende lichtlinten. Alsof een collectieve kater ons na het afgelopen jaar overviel met een weerzin om aan het nieuwe te beginnen. Alsof het jaar ons murw in de hoek van de ring heeft geslagen, onwillig om op te staan voor de volgende ronde, bang om in de andere hoek te belanden.

Coronatijd: Nieuwjaar 2021