Scheutist Albert Van Haelst begon in 1937 met het vertonen van films aan de Congolese bevolking in het uitgestrekte gebied van Kasaï. Bij dat werk merkte hij dat een groot deel van het publiek de buitenlandse films niet begreep, wat soms tot grappige situaties aanleiding gaf. Pater Paul Lissens vertelde in een van zijn interviews over de problemen waarmee de reizende paters te maken kregen. 'We draaiden vooral Amerikaanse films. Ze gingen over zaken die deze mensen niet kenden en over situaties waarmee zij helemaal niet vertrouwd waren. Bovendien was het ritme te snel voor hen. Als een stoomtrein over het scherm raasde naar de camera toe, dus in de richting van de toeschouwers, dan liep men weg of verstopte men zich achter het scherm. Na het voorbijrijden van de trein, kwamen de verschrikte kijkers terug vanachter het scherm.' In ander verhaal vertelde hij over één van zijn helpers, die na een vertoning van de Passie van Christus naar hem toekwam en vroeg of de film al bestond in die tijd. Nochtans werkte deze man al vele jaren bij Van Haelst en wist hij hoe een film tot stand kwam. Alles wat de mensen zagen op het scherm gebeurde in hun ogen echt. Ze hadden geen enkel idee dat wat ze zagen gespeeld was. Toen ik op een zekere avond na het uitvallen van het geluid, het geluid juist op het moment dat een zware stem te horen was, weer aanzette, ontstond grote paniek. De kijkers vlogen uiteen …als mussen! Ook tijdens het opspannen van het doek in de namiddag stond men al op de uitkijk en was men verwonderd niets te zien verschijnen.' Een grappige anekdote van pater Alexander Van den Heuvel haalde de voorpagina's: 'Je me rappelle un chef de village qui voulait savoir où était passé l’éléphant que l’on venait de chasser sur l’écran, et puis un autre qui voulait prendre une actrice pour femme, il voit des jeunes femmes sur un écran et dit: ‘ça c’est bien, il me faut celle – là!'

Op een gegeven moment gingen de paters zelf films produceren die aangepast waren aan cultuur van de Congolese bevolking. Het Lulua filmproject was geboren met de steun van de grootste werkgever in dit gebied Union Miniere. In 1951 versterkte de Scheutist  Gaspar Jan Schotte (Woumen 1907- Leuven 1980) de Luluafilm rangen. Union Miniere Luluafilm, de grootste producent en distributeur van films in Congo ging nog een lange tijd door ook na de onafhankelijkheid van Congo in 1960.

Lees hier verder