We moesten schromelijk vroeg uit de veren om het pendelbusje te halen dat ons vanaf Crans naar de Hameau de Colombire, 1850 m hoog, zou brengen voor de zonsopgang boven de hoogste kammen van de Alpen. Een fenomenaal uitzicht vanaf de Matterhorn, links, tot aan de Mont Blanc, rechts, wachtte op ons. De koeien in de Alpenweide zijn kennelijk gewend aan het bekijks in de nevelen van de vroege ochtend en doen waarin ze goed zijn, hun uiers als ballonnen strak opblazen met melk. Straks worden die mechanisch leeg gezogen. Het moet voor hen een echt genietmoment zijn met dat robotkalfje tussen de poten. Men zegt dat je de edelweiss proeft in die weidemelk, alhoewel ik de smaak van dit bloemetje niet ken. De Amerikanen onder ons vonden het super idyllisch allemaal, de opkomende gloed van achter de bergen onder het geloei van de beesten begeleid door het hees geluid van de klokken om hun hals.

Hoe anders was de drukkende atmosfeer rond de grote dampige ketel in de kaasmakerij. Ik werd zowat mijn adem afgesneden. Ik zag hoe de Amerikanen verschrikt terugdeinsden. Van wrongel en wei hadden ze nog nooit gehoord: het product van rauwe melk, stremsel en specifieke culturen voor de smaak. Hoe de wei van de wrongel gescheiden wordt was ook voor mij een hele openbaring. Maar de Amerikanen keken echt hun ogen uit toen een man twee uiteinden van een schepnet in zijn mond nam en dat net daarna met zijn vrije handen door de dampige massa haalde. Geen wonder dat ik de edelweiss smaak niet kende want de zweetparels drupten van zijn verweerde gezicht pardoes in de ketel. Wat een schouwspel!  Na het uitlopen van de wei maakte hij een knoop in het net met de achtergebleven wrongel, smeet het daarna op een tafel, perste met zijn handen de wei verder uit, duwde de kleffe massa met het net er omheen in een ronde vorm, het kaaswiel, en schoof het wiel onder een pers voor verdere droging gedurende enkele uren. Ondertussen hernam de man de cyclus met een volgend schepnet. Terwijl … de zweetdruppels maar bleven vallen.  

Als kers op de taart bood de man ons een lepel wei aan uit de dampige ketel. Toen pas keken de Amerikanen echt bezorgd en lieten de lepel aan hen voorbijgaan. Het smaakte voortreffelijk, net Rivella, vond ik. Juist ja meneer, daar gaat het ook heen, beaamde de bezwete man. Na de pers volgt nog een pekelbad en daarna is de kaas gereed voor de rijping, legde hij uit.

Na afloop werd het beste kaaswiel uit de voorraadkamer gehaald en genoten we van een authentieke raclette op het haardvuur, onder de jolige tonen van een folkloregroepje. Willen jullie een glaasje Rivella erbij, meesmuilde ik naar de Amerikanen.