Waarom we nu zo nodig met een zogenaamde gids gereden moesten worden naar zijn verwarmde hut met koffie, thee en cake, is mij een raadsel. Maar goed, iedereen moet een zakcentje verdienen aan de goedgelovige toerist. Twee avonden zijn we op zijn stek geweest aan de voeten van het fjord, terwijl we laat in de nacht van de jaarwisseling ons mooiste noorderlicht spektakel gezien hebben op een heuveltje achter ons hotel in Sommaroy. ‘Gezien hebben’ is veel gezegd. Het blote oog deed wel onder voor de camera. Lu roemde haar Sony apparaat als haar aurora detector. En inderdaad, het apparaat toonde moeiteloos de groene gloed, terwijl het oog nog steeds aan het twijfelen was tussen wolk en noorderlicht.
Gekker konden de toeristen het bij die hut niet maken. Amper gearriveerd installeerden ze hun joekels van camera’s op stevige driepoten zonder enig idee van de richting waar de aurora in het zwerk zou verschijnen. Anderen liepen als mijnwerkers rond met lampjes op hun kop met geen enkele andere functie dan anderen te verblinden met hun forse stralen. Weer anderen zagen er uit alsof ze op poolexpeditie gingen totdat ineens het rondlummelen tussen hut en waterkant omsloeg in exaltatie. De camera’s werden in stelling gebracht, uitgericht en ingesteld. Het klikken kon beginnen. Maar een aurora laat zich niet zomaar verschalken. Eerst zit die links, dan weer rechts, ver over het water of bijna over de hoofden. De camera’s kunnen de bewegingen vanaf hum driepoot nauwelijks bijhouden. Onze aurora detector was onverslaanbaar. Vijf snelle opnames achtereen werden softwarematig gesynchroniseerd en samengevoegd tot een perfect plaatje. Weg driepoot, weg ingewikkelde instellingen, weg joekels van lenzen.