Onverstoorbaar spuwen zeemeerminnen en mannenkoppen met bossen haren zo wild als leeuwenmanen warm bronwater in de bassins van de spa van ons Gellért hotel in Boedapest. We konden onbeperkt badderen, wat we ongegeneerd deden, binnen, buiten, in de zon, in de schaduw, 's avonds en in de namiddag: mannen, vrouwen, oud en gerimpeld in hun te wijd geworden huid, jongelui strak in het gladde gebruinde vel, jongens en meisjes languit hangend aan de kant van een warm bassin. Het roept een unheimische sfeer op die je maar moeilijk kunt beschrijven. Je wordt bekeken en je bekijkt. Mensen die in een lift diagonaal uit elkaar staan, dringen nu ongegeneerd elkaars aura binnen. Je ondergaat het en doet alsof die andere er niet is. Mensen die op straat elkaar emotieloos passeren genieten zichtbaar met gesloten ogen lichamelijk van het warme water. Toevallige vluchtige aanrakingen worden getolereerd en genegeerd. Een eunuch zou het niet beter kunnen. Je herkent mensen uit de ontbijtzaal, maar je doet alsof je ze niet eerder hebt ontmoet.

In de jaren zeventig was het Gellért hotel het exclusieve domein van de communistische elite. Bij het langslopen gluurde ik soms naar binnen om een glimp op te vangen van deze hoge heren, tevergeefs. Na onze aankomst laat in de avond met de trein uit Wenen wilden we voor alle zekerheid nog een snelle hap nemen in het stationsrestaurant. Je weet maar nooit wat je in de stad aantreft. Serveerders en incasseerders waren druk in de weer om het volzette restaurant te bedienen. 'Drie' vermeldde de menukaart voor mijn Krumplis tészta. Met mijn stomme kop vroeg ik, forint of dollar? Het waren Forinten dus, toen een tiende van de gulden. En dus ... verruilden we daarna het stationsrestaurant voor de gastronomische klasse en dat voor een astronomisch laag bedrag. Decadentie ten top, zul je denken. Maar het haalde ons wel uit de depressieve grauwheid om ons heen, de grauwheid van een stad, die nog steeds zichtbaar verwond was door de Russische granaatinslagen van 1956.