Zo’n stug huskypak is ook niet een kledingstuk dat je voor je plezier aantrekt terwijl blaffende honden je huilend manen om op te schieten. Als je zo’n pak op de grond rechtzet dan blijft die staan. En als je het pak eenmaal hebt aangetrokken dan loop je als een astronaut op de maan. Nee, je moet niet kleinzerig zijn om in de poollucht een huskytocht te maken. Na een korte instructie mochten we onze plaatsen innemen op de slee, mijn echtgenote voorin half liggend in de bak, ik, de musher, achterop, staand op een plateau met de rem. Ik reed een span van vijf, twee keer twee plus de de leider voorop. Ze wachtten ongeduldig op het signaal om te vertrekken. Het weer was mooi, uiteraard zonder zon, want die blijft een half jaar verscholen en de sneeuw was prachtig. Hoe het gebeurde weet ik niet, maar ik was de hekkensluiter zonder snuivende honden in mijn nek. Wat een genot. Ik kon rijden in mijn eigen tempo en de rem erop zetten om mijn voorgangers te laten weglopen onder het getrek van de honden die wilden aansluiten. Totdat de karavaan stilviel en de opper musher naar me toeliep. Dit getreuzel van me was niet de bedoeling, want dan verliezen de honden hun aansluiting en geraken ze de weg kwijt. Daar geloofde ik geen biet van, want honden vinden altijd hun weg terug naar huis. Nee, het tijdsslot van onze pret was afgemeten. Terug op honk gingen de ruimtepakken uit en konden we bij het haardvuur in een grote bell tent nagenieten van wat versnaperingen onder het genot van een warm drankje.

Of het aan het drankje lag of aan de versnaperingen, maar binnen no-time was de rug van mijn vrouw bezaaid met rode vlekken. Gordelroos kon het niet zijn. Het ruimtepak dan? Aangekomen in Sommaroy werd uit voorzorg alle gedragen kleding verbannen naar de diepvrieskou van de poolnacht terwijl de beestjes op haar rug een hete sauna over zich heen kregen. Een geestdodend middel in de koffer zorgde voor de rest.